“Dat was mijn kind niet. Waarom moest ik hem dan eten geven?”

Onschuldige, weerloze kinderen die ­gefolterd en vermoord worden, het hakt er in een assisenzaal oneindig veel ­dieper in dan dodelijke ruzies tussen volwassenen. Omdat iedereen zich op een onweerstaanbare manier een kind of kleinkind uit de eigen familie voor de geest haalt. Dat was in 1999 zo met de drie maanden oude Melissa en haar ­zevenjarig broertje Joachim, en dat was in 2004 zo met het driejarige Stefke.