Snikkend vielen we in elkaars armen. Merci Toby!

Ik heb gehuild. Ik beken het maar meteen. Geen reden om er geheimzinnig over te doen. Toen de stadionlichten doofden kreeg ik het al kwaad. Omdat ik wist wat er zou komen. Niet dat we vanuit ons hoekje op de staantribune achter de goal echt goed konden zien wat er gebeurde. We zagen één man, rond hem een vrouw met een petje en twee kleine kindjes. De man sprak het stadion toe. Vergeef me, ik weet niet meer precies wat hij zei. Het speelt ook geen rol, hij had de verkeersinformatie